Waarom maak je grafkisten?

Dat is een vraag die me geregeld wordt gesteld. Dat begrijp ik wel; een niet voor de hand liggende keuze. Ook geen onderwerp dat nou direct veel interesse wekt. Dat merk ook ik wel op Facebook: de nieuwe auto van de buurman krijgt heel wat meer ‘likes’ dan mijn nieuwe kist die ik heb gemaakt.

De eerste reden was dat ik om fysieke redenen niet meer het zware werk als bouwvakker kon uitoefenen. Dan rijst de vraag: “wat nu”?

Nou ben ik niet iemand die kan stil zitten. Mijn werkplaats met machines was er nog; wat kan ik daar gaan doen? En met hout werken vind ik wel heel erg leuk. Een passie voor hout. Vakgek misschien wel.

Er is dan van alles wat je dan kan gaan doen: kozijnen maken, meubels maken. Op dat moment gingen er nogal wat kozijnenmakers failliet en meubels kun je ook goedkoop kopen bij bijvoorbeeld bouwmarkten. Daar moet moet je dan tegenaan concurreren. Naar mijn smaak zaten er al genoeg mensen in dezelfde vijver te vissen.

Toen mijn moeder 10 jaar geleden overleed, kreeg ik een boek onder mijn neus met grafkisten. Toen vond ik ze eigenlijk niet zo mooi en bovendien véél te duur..Dat is altijd in mijn achterhoofd blijven zitten.

Het maken van een kist zie ik als het maken van een meubelstuk naar eigen wens en smaak. En als de klant dat wil, maak ik er een naar zijn wens en smaak!

Afgezet tegen een fabriekskist: deze zien er perfect uit, dat ken ik niet namaken. Ze worden met cnc-machines (computergestuurd) gezaagd, gefreesd en soms geassembleerd. En ze zien er daardoor echt gelikt uit.

Dat kan ik niet namaken. Dat wil ik ook niet, dat heeft vanzelfsprekend geen zin. je moet kunnen zien dat ze ambachtelijk gemaakt zijn; bijvoorbeeld met houten scharnieren, een andere sluiting, een ingefreesde naam, soms een klein foutje. Deze laatste noem ik een ‘perfect inperfection’. Want dat hoort er bij, net als in het leven; niets is volmaakt!

Door de verkoop en het contact met de klant nog een reden bijgekomen, voor mij nu de belangrijkste reden. Deze zal ik illustreren me het volgende verhaal:

Enige tijd geleden werd ik benaderd door een studente van de filmacademie uit Gent. Of ze bij mij mocht komen filmen voor een opdracht van school. Op een gegeven ogenblik zei ze: “eigenlijk zou je een soort van (nep)telefoongesprek moeten voeren waarin jij een klant spreekt.

Ze had dat nog niet gezegd en de telefoon ging: iemand had een kist gezien op de website en wilde die graag bestellen voor haar terminale vader. Het deksel moest dan in tweeën worden gemaakt: tweederde voor het voeteneind en eenderde hoofdeind. Want ze vond het model en de kleur zo mooi.

Daar had de studente haar gesprek! De betreffende kist heb ik na het overlijden van de vader thuis bezorgd en zag deze mevrouw voor het eerst. Zij vond hem erg mooi: “Precies zoals ik hem mij ook had voorgesteld, mag ik je een knuffel geven?”

Kijk, daar doe ik het voor: als een wildvreemd iemand je uit dankbaarheid omarmd en alles klopt!

Wat heb ik toch een prachtig vak!

 

 

One Response to Waarom maak je grafkisten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.