boswitje

De een zijn dood…

 

 De een zijn dood… Een waarheid als een koe. In de uitvaartwereld is dit gezegde wel heel letterlijk: “de een zijn dood, is de ander zijn brood”.

 

Soms krijg ik het wel eens te horen.

 

“Zou hij dat nu echt menen?” denk ik dan en: ‘zou dat ook gezegd worden tegen de uitvaart ondernemer? Of de chauffeur van de rouwauto? Of tegen de medewerkers van het crematorium?’.

Dan moet ik meteen denken aan de stripserie ‘Lucky Luke’ waar het wel eens gebeurde dat de doodgraver klaarstond met een meetlint om de nieuwkomers in een stad vol ‘desperado’s’ alvast op te meten.

Het is lastig om als kistenmaker hierop te reageren: meestal doe ik dat dan ook niet en laat het over me heen waaien..

Mijn insteek is om met mijn producten, uitvaartkisten en houten urnen, mensen te helpen. Eigenlijk is dat de insteek van elke ondernemer; de autoverkoper helpt je met een betere en nieuwere auto en de yogaleraar helpt je beter te voelen.

Vanzelfsprekend is de beloning een geldbedrag. Voor mij, voor de autoverkoper en voor de yogaleraar. Want zo zit ons systeem in elkaar; geld is ons ruilmiddel.

Maar een nog grotere beloning is als de koper tegen de autodealer zegt: ‘wat ben ik blij met die auto, hij rijdt uitstekend en mij hele gezin past er gemakkelijk in’.  Of tegen de yogaleraar; ‘ik voel me na jouw lessen een stuk beter’. En ik vind het fijn als iemand zegt: ‘de uitvaart is prima verlopen en bedankt voor de goede service!’.

 

Een verhaal:

Vorig jaar ging op het eind van de middag de telefoon: een man had op de website een kinderkistje gezien en die wilde hij wel bestellen.

Alleen zo’n telefoontje komt al hard binnen!

Weet je, in de tekst bij de kinderkisten (op de website) staat dat de dood van een kind ook de kistenmaker raakt. En dat doet het en hoe! Dat is het ergste is wat je als ouders kan overkomen! Als vader van 3 kinderen moet ik er niet aan denken.

Dus ik schrok in eerste instantie van dat telefoontje. Ik kwam aan de praat en het bleek dat hij zijn dochtertje had verloren door een ernstige ziekte op de leeftijd van één jaar.

Kinderkistjes heb ik in het assortiment, eenvoudig omdat het niet anders kan. En eerlijk gezegd, ik verkoop ze liever niet, want het hoort niet en het is niet eerlijk dat een kind overlijdt! Dat vertelde ik ook tegen de vader. “Maar toch ben ik blij dat u er een hebt”, antwoordde hij.

Hij wilde het kistje graag zo snel mogelijk hebben. (Overigens een ander kistje dan op de foto). In overleg met de vader heb ik het kistje 3 uur later afgeleverd in de woonkamer waar ook het kindje lag opgebaard. De woonkamer was bomvol mensen; in één oogopslag had ik de moeder er uit gepikt. “U bent de moeder?”, vroeg ik. Ze knikte, ze was helemaal stuk. Hoe kom je daar ooit overheen?

Een week later, na de begrafenis, kreeg ik een berichtje van de vader waarin hij me nog een keer bedankte voor het kistje en ook voor de snelle levering. Wat een fijne beloning!

Dat is de reden waarvoor je het doet. Ondanks alle verdriet heb ik toch heel misschien, en ik zeg echt heel misschien, een kleine bijdrage kunnen leveren in de rouwverwerking.

 

En dan: een paar dagen later moest ik een kist afleveren voor een man die aan ouderdom was overleden.

Het eerste wat zijn zoon zei toe ik de kist binnenbracht: “ja, de een zijn dood, is de ander zijn brood, maar dat geeft niet hoor”. En dan op zo’n toontje..

Misschien, heel misschien, had deze zoon even met de vader van dat kindje moeten praten?

One Response to De een zijn dood…

  • Ria says:

    Mooi gezegd, heel soms, wil ik ook wel eens tegen zo een persoon, (die het waarschijnlijk uit verdriet en boosheid zegt) vragen of hij/ gratis werkt. En geen geld hoeft te vragen om te blijven doen wat hij doet. Ik werk ook in de Uitvaartzorg, daar waar de meldingen en vragen omtrent kosten voor een uitvaart binnen komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.